Αν και ανεπίσημη η επίσκεψη, ο Τούρκος πρόεδρος έκανε επίσημη απόβαση στην Αθήνα, όπως απειλούσε τα τελευταία χρόνια.

Θύμισε την εισβολή των Γερμανών στον πόλεμο του 1940. Μόνο που τότε το ραδιόφωνο μετέδιδε ότι ο εχθρός μπήκε στην πόλη, ενώ τώρα τα κανάλια κάλυπταν τα δρώμενα, σαν να μετέδιδαν βασιλικές γαμήλιες τελετές. Τώρα υποδεχτήκαμε τον εισβολέα με χαμόγελα χαρούμενου νηπίου (με σεβασμο στα νήπια), που κατόρθωσε να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του για πρώτη φορά και πήρε φιλιά και γλυφιτζουρι…

Η δική μας Προεδρος γνωρίζοντας ότι στην Τουρκία αντικαθιστούν όλες τις ελληνικές λέξεις με τουρκικές, ενώ στην Ελλάδα εδώ και χρόνια καλλιεργείται η ιδέα το να είναι η τουρκική η δεύτερη γλώσσα στα σχολεία, είπε κάποιες λέξεις στα τουρκικά για το παρασύνθημα, μέσα στην Αθήνα, με τα χέρια σταυρωμένα σαν να προσευχόταν στον Κύριο.

Και ο υπουργός, όταν κάποιος του έκανε νεύμα έφερε τα πόδια του σε θέση προσοχής και υποκλίθηκε κεφαλή τε και σώματι στον Τούρκο Πρόεδρο, ο οποίος έμοιαζε χαμένος στη δόξα. Αργότερα ο υπουργός  προσπάθησε να αιτιολογήσει τη στάση του και εκτέθηκε ακόμη περισσότερο. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που εκτίθεται.

Η όλη συμπεριφορά της κυβέρνησης, μας δημιουργεί μια αηδία όπως πάντα. “Ευτυχώς” που δεν μας εκπροσωπεί … απλά μας αντιπροσωπεύει…