Τριήμερη αντιπαράθεση στη “βουλή των αντιπροσώπων” για το θέμα της επιστολής ψήφου. Μια αντιπαράθεση που όπως πάντα την ονομάζουν και “συζήτηση”, χωρίς την ανάλυση της ίδιας της ουσίας. 

Ποια είναι όμως ήταν η ουσία; Μα φυσικά η ίδια η ψήφος.

Στο άρθρο 51 του Συντάγματος των εξουσιαστών, η ψήφος στις εθνικές εκλογές, δημοτικές και ευρωεκλογές ορίζεται ως υποχρεωτικά μυστική. Ένα ακόμη απαράβατο δόγμα. Αυτό ισχύει και σε πολλές ψηφοφορίες μέσα στην ίδια τη Βουλή.

Ας δούμε όμως τι είναι η ψήφος και τι σημαίνει “μυστική”.

Ψήφος είναι η προσωπική επιλογή (όταν υπάρχει κάποια δυνατότητα επιλογής), είναι προτίμηση, είναι επιβεβαίωση, είναι ανάδειξη, είναι ταύτηση, επίδειξη, απόδειξη, συμφωνία  ή διαφωνια σε αθώωση ή καταδίκη. Είναι η όλη εικόνα της διαβίωσής μας και στάση και συμπεριφορά μας έναντι του στενού αλλά και ευρύτερου περιβάλλοντός μας με τις ανάλογες συνέπειες, μέχρι και αυτής ακόμη τής υστεροφημίας μας. Η αρχή δε της επιλογής μας είναι η αυτογνωσία μας και το τέλος (αν υπάρχει) είναι ο στόχος και ο σκοπός μας.

Ενώ όμως οι περισσότερες επιλογές είναι εκ των πραγμάτων φανερές, όταν πρόκειται για πράξεις και συμπεριφορές που τις χαρακτηρίζει κοινωνική απαξία οι επιλογές μας είναι κρυφές και μυστικές. Παράλληλες προσωπικές σχέσεις, ναρκωτικά, κλοπές, λαθρεμπόριο, συνομωσίες και ό,τι άλλο απαξιωτικό και αντικοινωνικό.

Τι σχέση λοιπόν έχει η επιλογή αντιπροσώπων μας σε πολιτειακούς θεσμούς με αυτές τις κρυφές – μυστικές επιλογές μας ;

Ακόμη και οι επιλογές – προτιμήσεις μας που αφορούν ευαίσθητα προσωπικά μας δεδομένα, καλύπτονται από τις εθιμικές πολιτειακές αρχές της αιδούς, του σεβασμού και της σωφροσύνης. Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος μυστικής ψηφοφορίας και μυστικής ψήφου όταν δεν έχει σκοπό την απαξία και το άδικο, ή για να κρύψουμε την ευθύνη της επιλογής μας.

Το πρέπον θα ήταν απλά να αιτιολογήσουμε την επιλογή μας, αν υπάρχει ανάγκη.

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΣ