Στις πρώτες πρωινές ώρες της 10ης Μαΐου 2025, μια ακόμα επιχείρηση διάσωσης σημειώθηκε στα ανοιχτά της Κρήτης. Σκάφος της FRONTEX εντόπισε και μετέφερε στο Ρέθυμνο 82 άτομα που επέβαιναν σε αλιευτικό πλοίο νότια της Γαύδου, προερχόμενα από τρίτες χώρες.

Καθημερινές πλέον είναι οι αναφορές από τοπικά και πανελλαδικά μέσα για τις αδιάκοπες ροές μεταναστών προς την Ελλάδα. Άνθρωποι, κυρίως νέοι, φτάνουν χωρίς έγγραφα ταυτοποίησης, δηλώνοντας όποια στοιχεία επιλέγουν, προκειμένου να ζητήσουν άσυλο υπό την αιγίδα ανθρωπιστικής προστασίας.

Το βασικό ερώτημα που προκύπτει: Γιατί τόσοι άνθρωποι κατευθύνονται στην Ελλάδα; Και ίσως ακόμα πιο εύστοχα: Γιατί αποστέλλονται όλοι εδώ;

Μετά από πάνω από δέκα χρόνια συνεχόμενων αφίξεων και εκατοντάδων χιλιάδων εισερχομένων, έχει πάψει να στέκει το επιχείρημα της γεωγραφικής συγκυρίας. Οι διεθνείς νόρμες καθορίζουν ρητά ποιος θεωρείται πρόσφυγας και ποιος μετανάστης.

Ο πρόσφυγας προστατεύεται στη γειτονική χώρα. Ο μετανάστης γίνεται αποδεκτός με πλήρη και έγκυρα δικαιολογητικά. Όταν κάποιος διασχίζει πολλαπλές χώρες για να φτάσει εδώ και να χαρακτηριστεί πρόσφυγας και μάλιστα χωρίς ταυτότητα ,τότε παραβιάζονται θεμελιώδεις κανόνες. Αυτό δεν είναι μετακίνηση ανάγκης, αλλά διαδικασία με πολιτικό και νομικό υπόβαθρο.

Επομένως, αν δεν πρόκειται για θέμα γεωγραφίας, τότε τι πραγματικά συμβαίνει; Τι εξυπηρετεί αυτή η ανεξέλεγκτη ροή υπό τον μανδύα του ανθρωπισμού;

Η απάντηση μοιάζει να σχετίζεται με την αναδιαμόρφωση πληθυσμού και την αθόρυβη νομιμοποίηση αλλογενών ομάδων μέσα από τοπικά και ευρωπαϊκά θεσμικά εργαλεία. Η διαδικασία αυτή, δυστυχώς, έχει νομιμοποιηθεί σταδιακά με την ανοχή ή την συμμετοχή των κρατικών μηχανισμών.

Για χρόνια, οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχειρίζονται την ιθαγένεια με ασάφεια και σκόπιμη σύγχυση. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ιθαγένεια, υπηκοότητα και πολιτογράφηση γίνεται ολοένα πιο θολός, αφήνοντας έδαφος για καταχρήσεις.

Από τους νόμους του 19ου αιώνα έως τα σύγχρονα νομοσχέδια, η απονομή ιθαγένειας χρησιμοποιείται ως εργαλείο πληθυσμιακής πολιτικής και όχι ως διαδικασία εθνικής ταύτισης. Σήμερα, άτομα χωρίς έγγραφα μπορούν να δηλώνουν ό,τι στοιχεία θέλουν, χωρίς δυνατότητα διασταύρωσης ή ελέγχου, και τελικά να πολιτογραφούνται ως Έλληνες.

Αυτή η κατάσταση επιτρέπει τη δημιουργία νέων ταυτοτήτων και ταυτοτήτων χωρίς βάση, προσφέροντας πρόσβαση σε κοινωνικά, νομικά και πολιτικά δικαιώματα. Ένα νομικό παραθυράκι μετατρέπεται σε εθνικό ρήγμα.

Η μαζική αυτή ενσωμάτωση μη ελεγχόμενων πληθυσμών δεν είναι τυχαία ούτε αποσπασματική. Η αντικατάσταση πληθυσμού βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με επιπτώσεις όχι μόνο πολιτισμικές αλλά και εθνικές.

Σε αυτό το πλαίσιο, εγείρεται η ανάγκη εισαγωγής των νέων ψηφιακών ταυτοτήτων. Η φαινομενικά τεχνολογική πρόοδος, εξυπηρετεί πολύ βαθύτερες σκοπιμότητες. Μέσα από τα ευρωπαϊκά συστήματα EES, ETIAS και SIS II, οικοδομείται ένας μηχανισμός καταγραφής και επιτήρησης, με σκοπό όχι μόνο τον έλεγχο, αλλά και την ομαλή ενσωμάτωση αλλοδαπών πληθυσμών στον κοινωνικό ιστό.

Πρόκειται για ένα νέο πρόσωπο ελέγχου που παρουσιάζεται ως “ψηφιακή ασφάλεια”, ενώ στην πραγματικότητα διευκολύνει τη διαχείριση και ανακατανομή πληθυσμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η ιθαγένεια δεν είναι προϊόν αίτησης ή χαρτιού, είναι κληρονομιά αίματος, παράδοση και ιστορική συνέχεια.

Σήμερα, η νομοθετική και διοικητική διαδικασία αντικαθιστά σταδιακά τον λαό χωρίς τη συγκατάθεσή του. Αυτό δεν είναι πολιτική· είναι μεταβολή της σύνθεσης του έθνους χωρίς δημοκρατική εντολή.

Είναι καθήκον κάθε Έλληνα να αντισταθεί σε αυτή την ήσυχη αλλά επικίνδυνη διαδικασία. Το μέλλον των παιδιών μας δεν μπορεί να χτιστεί πάνω στην απώλεια της ταυτότητάς μας. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη συνέχεια του Ελληνισμού, την εθνική μας συνείδηση και τον πυρήνα του πολιτισμού μας.

Χ.Β.