Η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Σοφία Ζαχαράκη, παρουσίασε από τη Σύνοδο των Πρυτάνεων στη Χαλκιδική τα νέα μέτρα που σχεδιάζει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των φαινομένων βίας και ανομίας στα δημόσια πανεπιστήμια.

Ωστόσο, οι ίδιες τακτικές που ακολουθούνται επί δεκαετίες, με πρόσκαιρες και επιφανειακές λύσεις, δεν φαίνεται να αποδίδουν. Παρά τις επανειλημμένες νομοθετικές παρεμβάσεις και τη δημιουργία ειδικού αστυνομικού σώματος, η πραγματικότητα στα πανεπιστήμια παραμένει αμετάβλητη. Οι ποινές, οι περιορισμοί και τα ημίμετρα δεν έχουν καταφέρει να αγγίξουν την ουσία του προβλήματος.

Η ρίζα της κρίσης στα πανεπιστήμια βρίσκεται στη διαχρονική διείσδυση των κομματικών μηχανισμών, που από τη μεταπολίτευση και έπειτα, άρχισαν να διαμορφώνουν το κλίμα πόλωσης και αντιπαράθεσης. Οι παρατάξεις, με τον τρόπο που λειτουργούν, συντηρούν τον φανατισμό και διαιρούν τη νεολαία, αποπροσανατολίζοντας την από τον πραγματικό ρόλο της παιδείας.

Η εικόνα των πανεπιστημίων μας σήμερα είναι αποκαρδιωτική σε σύγκριση με αυτή που παρουσιάζουν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα άλλων χωρών. Ο θεσμός της παιδείας μας υποβαθμίζεται στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, με εικόνες εγκατάλειψης, ρύπανσης και καταλήψεων να εκθέτουν τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Η ευθύνη δεν είναι απρόσωπη. Οι διοικήσεις που ανέχονται και επιτρέπουν την κατάσταση αυτή πρέπει να αντικατασταθούν και να λογοδοτήσουν. Μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να προστατεύει τον χώρο όπου μορφώνονται οι νέες γενιές.

Η κομματική νοοτροπία, βαθιά ριζωμένη στο πανεπιστήμιο, αλλοιώνει το νόημα της παιδείας και νοθεύει το δικαίωμα στη γνώση και την ελεύθερη σκέψη. Αν θέλουμε οι επόμενες γενιές να παραλάβουν ένα σύστημα που αξίζει, χρειάζεται μια ριζική αλλαγή νοοτροπίας και δομής.

Η εκπαίδευση είναι η βάση για τον πολίτη του αύριο. Χρειαζόμαστε σχολεία και πανεπιστήμια καθαρά, λειτουργικά, καλαίσθητα, που θα εμπνέουν τους νέους και θα ενισχύουν τα ταλέντα τους. Εκπαιδευτικούς που, με γνώσεις και εμπειρίες, θα καθοδηγούν ουσιαστικά τους μαθητές σε μικρές, λειτουργικές τάξεις.

Η παιδεία δεν μπορεί να μένει πίσω από τις εξελίξεις. Οφείλει να ακολουθεί τις επιστημονικές και τεχνολογικές αλλαγές της εποχής. Για να γίνει αυτό πράξη χρειάζεται συντονισμός, μακροπρόθεσμο σχέδιο και πάνω απ’ όλα πολιτική βούληση απαλλαγμένη από κομματικά συμφέροντα. Μόνο τότε η εκπαίδευση θα είναι πραγματικά δημιουργική και ωφέλιμη για την πολιτεία και τον πολίτη.

Χ.Β.