Οι τελευταίες εξελίξεις έχουν μετατρέψει τις σχέσεις Ισραήλ και Ιράν σε ένα σχοινί έτοιμο να κοπεί, με κάθε γέφυρα επικοινωνίας να κινδυνεύει να χαθεί οριστικά.

Μετά την ισραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν, η Μέση Ανατολή φλέγεται ξανά. Η Τεχεράνη απειλεί ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία σε περίπτωση που στηρίξουν στρατιωτικά το Ισραήλ, ενώ οι συνεχείς βομβαρδισμοί και οι εκτοξεύσεις πυραύλων οδηγούν τους πολίτες σε Τελ Αβίβ και Τεχεράνη να εγκαταλείπουν τις πόλεις τους, προσπαθώντας να σωθούν από το μίσος που δηλητηριάζει τις δύο χώρες επί δεκαετίες. Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω εκπροσώπου τους στον ΟΗΕ, προειδοποιούν την Τεχεράνη για «συντριπτικές συνέπειες» αν στοχοποιήσει Αμερικανούς ή στρατιωτικές τους εγκαταστάσεις.

Το μίσος αυτό όμως δεν σταματά στα σύνορα Ιράν–Ισραήλ. Απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα, καθώς οι απειλές πυκνώνουν και οι συγκρούσεις τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο αδικίας εις βάρος όλης της ανθρωπότητας.

Το ερώτημα είναι σαφές: γιατί αντί να αναζητούνται λύσεις μέσα από θεσμούς όπως ο ΟΗΕ, ο οποίος θεμελιώθηκε πάνω στην αρχή της προστασίας της ανθρώπινης ζωής και του δικαίου, οι κυβερνήσεις προτιμούν να ανταλλάσσουν απειλές και εκβιασμούς; Γιατί ο πλανήτης έχει διαιρεθεί σε στρατόπεδα, σπρώχνοντας ανθρώπους να σκοτώνουν ανθρώπους, ενώ οι πολιτικές και τα γεωπολιτικά συμφέροντα πυροδοτούν νέες εστίες πολέμου;

Και το πιο ουσιαστικό ερώτημα: γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος μένει θεατής, περιμένοντας τη στιγμή που θα βρεθεί κι αυτός θύμα, επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν για τη μοίρα του χωρίς τη συμμετοχή του;

Σήμερα οι «διαπραγματεύσεις» δεν στηρίζονται στο δίκαιο, αλλά στο άδικο. Αυτό συμβαίνει διότι ο πολίτης, ο ίδιος ο άνθρωπος, απουσιάζει από την ουσιαστική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η δικαιοσύνη, που θα έπρεπε να είναι η βάση της ελευθερίας, έχει αντικατασταθεί από μηχανισμούς φόβου και εξουσίας.

Η λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από τη δράση του ανθρώπου: να κόψει κάθε μορφή αδικίας που τον εξουσιάζει και να ξαναφέρει το δίκαιο στην καρδιά των πολιτειών του. Αυτή η δράση είναι η ανδρεία, η φρόνηση που οδηγεί στην ευδαιμονία και στην άνοδο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η ανδρεία αυτή τροφοδοτεί τη συλλογική ελευθερία και εγγυάται έναν πλανήτη όπου πόλεμοι δεν έχουν θέση. Η φρόνηση, η κίνηση της νόησης, όπως περιγράφει και ο Πλάτωνας στον «Κρατύλο» , αποτελεί το θεμέλιο μιας αληθινής δημοκρατίας, που θωρακίζει την ισότητα και την αρμονία.

Το μόνο που χρειάζεται είναι ο άνθρωπος να πάψει να σιωπά και να αναλάβει δίκαιη δράση. Να ενώσει τη φωνή του με τον συνάνθρωπό του και να απαιτήσει πολιτείες που θα υπηρετούν το δίκαιο, την ισότητα και την ελευθερία.

Το δίκαιο ανήκει σε όλους. Είναι κοινό μας δικαίωμα και κοινή μας ευθύνη. Ας το αναδείξουμε με φωνή ανδρείας, τώρα, για να το διατηρήσουμε για πάντα.

Χ.Β.