Ως πολίτες έχουμε συνηθίσει να κριτικάρουμε τους πολιτικούς. Όλοι έχουμε άποψη για τον έναν πολιτικό ή τον άλλον, θεωρώντας πως αυτοί είναι οι άνθρωποι από τους οποίους εξαρτάται η ποιότητα της ζωής μας ως πολίτες. Όταν ένας πολιτικός δεν αρέσει στο λαό απορρίπτεται και έρχεται ο επόμενος, ο οποίος και πάλι κρίνεται, και ούτω καθεξής…

Άρα ο πολίτης έχει μία αίσθηση ότι οι πολιτικοί αλλάζουν, άρα και οι πολιτικές… Είναι όμως δύσκολο να κατανοήσει ότι αυτό το οποίο δεν αλλάζει ποτέ είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ). Αυτά βρίσκονται πάντα εκεί συντονισμένα, λειτουργώντας με μία αξιοθαύμαστη συνέχεια και συνέπεια. Και πάντα δείχνουν ότι κάνουν κριτική στους πολιτικούς και στις πολιτικές τους…

Όμως τελικά ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος των ΜΜΕ;

Στην πραγματικότητα τα ΜΜΕ είναι ο βασικότερος πυλώνας της καθοδήγησης των συνειδήσεων των πολιτών. Είναι ένας κρυφός σύμμαχος των παγκόσμιων πολιτικών σχεδιασμών, που λειτουργεί εδώ και πάνω από 100 χρόνια, έχοντας πλέον απίστευτη γνώση και εμπειρία, που χρησιμοποιεί κατά το δοκούν με έναν και μοναδικό στόχο, να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του παγκόσμιου εξουσιασμού …

Οι τακτικές που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ είναι πολύ δύσκολο να γίνουν διακριτές από τον μέσο πολίτη, ενώ από την άλλη είναι τόσο ξεκάθαρες που αποτελούν πλέον ένα απόλυτο πρωτόκολλο που ακολουθείται πίστα. Η προπαγάνδα δεν είναι μιας ταχύτητας αλλά πολλών, πετυχαίνοντας έτσι να πιάσει στα δίχτυα της όλους τους πολίτες όλων των νοητικών επιπέδων.

Θα αναφέρουμε εδώ κάποιες από τις βασικές τακτικές που χρησιμοποιούνται σε καθημερινή εικοσιτετράωρη βάση:

  • ΑΥΘΕΝΤΙΑ

Βλέπουμε συχνά στα δελτία ειδήσεων και σε άλλες ενημερωτικές εκπομπές φιλοξενούμενους ανθρώπους που εκπροσωπούν μία αυθεντία, όπως οικονομολόγους, συνταγματολόγους, δικηγόρους, πολιτικούς, επιστήμονες, κυβερνητικούς εκπροσώπους κτλ. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί είναι ελεγχόμενοι άνθρωποι του καθεστώτος, ή ακόμα πολλές φορές, εκπαιδευμένοι πράκτορες με συγκεκριμένη αποστολή να περάσουν μία πληροφορία ως αδιαμφισβήτητη, αφού ως ειδικοί στα μάτια του κόσμου, αυτοί έχουνε την αρμοδιότητα να επικυρώσουν το οτιδήποτε.

  • ΦΟΒΟΣ

Ίσως η πιο σημαντική μέθοδος κατευνασμού της βούλησης του πλήθους. Είναι η μέθοδος που καθηλώνει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού αυτόματα, χωρίς κόπο και ρίσκο. Τα ΜΜΕ δημιουργούν ψεύτικες ειδήσεις για ενδεχόμενες ή και ανύπαρκτες τιμωρίες δήθεν ανυπάκουων πολιτών, ως παραδειγματισμό. Με αυτό τον τρόπο, άμεσα και χωρίς άλλες διαδικασίες, το μεγαλύτερο ποσοστό των θεατών υποκύπτει σε υπακοή, όσο άδικη κι αν είναι, για να μην πάθει τα ίδια…

  • Η “ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ”

Όταν ένα γεγονός είναι αναπόφευκτο, ή έστω αναμενόμενο να βγει στο φως, το καθεστώς φροντίζει μέσω των ΜΜΕ να ενημερώσει πρώτο τους πολίτες, λέγοντάς τους μέρος της αλήθειας, και ταυτόχρονα αποκρύπτοντας τους την υπόλοιπη αλήθεια, που συνήθως είναι και η πιο σημαντική. Επίσης, λέγοντας τη “μισή αλήθεια”, με ένα μόνο ψέμα μέσα σε αυτήν, μπορούν τελικά να αλλοιώνουν όλη την είδηση, και να την παρουσιάζουν σαν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι, παρότι την έχουν δώσει μόνοι τους. Επιπλέον, αφού έχουνε ήδη δώσει κάποιες αληθινές πληροφορίες, αποκομίζουν και το κέρδος της εγκυρότητας στα μάτια των πολιτών.

  • ΑΠΑΞΙΩΣΗ

Ό,τι φοβάται το καθεστώς, το απαξιώνει μέσω των ΜΜΕ… όταν ο μέσος πολίτης βλέπει επί μεγάλο χρονικό διάστημα στα κανάλια “τους πάντες” να απαξιώνουν κάτι που αυτός πιστεύει ή θεωρεί σωστό, ασυνείδητα μπαίνει σε μία διαδικασία φόβου και ντροπής να υποστηρίξει αυτό που πιστεύει, και σε βάθος χρόνου τείνει να αλλάξει την άποψή του γι’ αυτό.

  • ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Τα ΜΜΕ συχνά προετοιμάζουν τον κόσμο για δυσάρεστες καταστάσεις που προγραμματίζει να φέρει το καθεστώς, όταν φοβάται ότι αυτές ενδέχεται να προκαλέσουν λαϊκή οργή. Αρχίζει να συζητιέται το θέμα, συνήθως αλλοιωμένο, και ακούγονται κυρίως αντίθετες φωνές από εκπαιδευμένους πράκτορες που συμπλέουν με την λαϊκή θέληση, δίνοντας μία αίσθηση ότι υπάρχει μεγάλη αντίδραση και θα αποφευχθούν τα δυσάρεστα. Όμως, μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία, ήδη έχει μπει η πληροφορία και ο σπόρος στις συνειδήσεις των ανθρώπων, τους έχει γίνει γνωστό αυτό που έρχεται, έστω και ως πιθανότητα, ώστε όταν έρθει δεν θα αποτελέσει “σοκ”.

  • ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ

Είναι μία πολύ καλή μέθοδος του καθεστώτος για να αποφύγει την ενοχή του και να διαφεύγει ενοχοποιώντας συγκεκριμένα πρόσωπα, πολλές φορές ακόμη και τους ίδιους τους πολίτες. Και αυτό το πετυχαίνει μέσα από τα ΜΜΕ. Κλασικό παράδειγμα αυτής της τεχνικής είναι η πασίγνωστη φράση “μαζί τα φάγαμε” που τόσο πολύ έχει διαφημιστεί …

  • ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ό,τι φοβάται το καθεστώς το δαιμονοποιεί μέσω των ΜΜΕ. Μία λέξη, ένα σύμβολο, ένα πρόσωπο… Κλασικό παράδειγμα η λέξη “Έθνος”. Είναι ίσως αυτό που το καθεστώς φοβάται περισσότερο από κάθε τι άλλο: την εκπροσώπηση των Εθνών. Επί σειρά δεκαετιών λοιπόν έχει φροντίσει να δαιμονοποιήσει τη λέξη “έθνος” και οτιδήποτε ξεκινάει με ρίζα αυτήν τη λέξη… “ Εθνικός”, “εθνισμός”, “εθνικισμός” κτλ. Ότι αρχίζει από “εθν…” είναι “κακό”! Τα ακροδεξιά κόμματα σε όλη την Ευρώπη συντελούν σε αυτή τη δαιμονοποίηση. Είναι ελεγχόμενα κόμματα από το καθεστώς, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την εθνική ιδέα, αλλά με τις κινήσεις τους και φυσικά με την κατάλληλη προβολή τους από τα ΜΜΕ, δημιουργείται στα μάτια του απλού πολίτη “δικαιολογημένα” η εντύπωση του “κακού”.

  • ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ

Προκειμένου να πείσει το καθεστώς τον πολίτη πιο εύκολα, βάζει τα ΜΜΕ να κάνουν δήθεν έρευνες για τα ζητήματα που το ενοχλούν, χρησιμοποιώντας εκπαιδευμένους δημοσιογράφους – ερευνητές, οι οποίοι φροντίζουν να δείχνουν ουδέτεροι ως προς την έρευνά τους, μάλιστα αρχικά τάσσονται δήθεν αντικαθεστωτικά, αλλά στο τέλος καταλήγουν στο αντίθετο συμπέρασμα που στην πραγματικότητα ήταν προσχεδιασμένο να καταλήξουν. Άρα ο θεατής μένει με την εντύπωση ότι η έρευνα ήταν ουδέτερη και όχι κατευθυνόμενη από πριν, και το τελικό της συμπέρασμα αληθινό.

  • ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ

Τα ΜΜΕ, εκτός από τις ενημερωτικές και ειδησεογραφικές εκπομπές, δίνουν μεγάλη βαρύτητα και στις ψυχαγωγικές και στις αθλητικές. Έτσι δημιουργείται ένα σύστημα προσωπικοτήτων, αγαπητών στον κόσμο. Πολλές φορές έχουμε δει πρόσωπα από τον χώρο του αθλητισμού ή της τέχνης ή του Star system να εμπλέκονται στην πολιτική και να γίνονται ακόμη και βουλευτές. Σίγουρα όμως και πολύ συχνότερα τους έχουμε δει να προβάλλουν τις απόψεις τους μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις, όπου και μία μόνο λέξη που θα πουν, είναι ικανή να κατευθύνει υποσυνείδητα την κοινή γνώμη των θαυμαστών τους.

  • Η ΑΠΟΔΟΧΗ

Πολλές φορές βλέπουμε σημαντικούς ανθρώπους κοινής αποδοχής, συνταγματολόγους, δικαστικούς, δημοσιογράφους κτλ. σε δημόσιες συνεντεύξεις τους στα ΜΜΕ να ομολογούν τα εγκλήματα του πολιτικού καθεστώτος (κρύβοντας βέβαια τα σοβαρότερα) και παρουσιάζοντάς τα σαν αναπόφευγτο κακό. Έτσι, ο μέσος πολίτης απογοητεύεται σκεφτόμενος ότι, αφού αυτοί οι τόσο σημαντικοί άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν κάτι γι’ αυτό (όσο άδικο ή παράλογο κι αν είναι), τότε πώς θα κάνει κάτι ένας απλός πολίτης…

  • Η “ΦΑΡΣΑ”

Είναι ένας μηχανισμός πυρόσβεσης, μία μέθοδος που λαμβάνει χώρα ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Για οποιαδήποτε πληροφορία ή γεγονός βγει στο φως και δεν προλάβει να ελεγχθεί, υπάρχουν μηχανισμοί που το αποδυναμώνουν κατόπιν λέγοντας ότι ήταν απλά μια “φάρσα”. Στην Αμερική υπάρχουν ειδικές εβδομαδιαίες εκπομπές στην τηλεόραση, που παρουσιάζουν πολλές τέτοιες φάρσες. Φυσικά οι περισσότερες από αυτές είναι πράγματι φάρσες, όμως μέσα σε αυτές χωνεύονται εύκολα και τα πραγματικά γεγονότα. Πολλές φορές αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται και εκ των προτέρων. Όταν ένα γεγονός πρόκειται αναπόφευκτα να βγει στο φως, παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ προκαταβολικά ως αστείο, ώστε όταν συμβεί, ο κόσμος να το ξέρει ήδη και υποσυνείδητα να μην το παίρνει στα σοβαρά.

  • ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ

Όταν πρόκειται να έρθει μια αντιλαϊκή πολιτική και κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, τα ΜΜΕ την παρουσιάζουν χειρότερη από ότι πρόκειται να είναι, και φυσικά σε συνδυασμό με την “μέθοδο της προετοιμασίας”, ώστε όταν θα έρθει να είναι ηπιότερη και να γίνει πιο εύκολα δεκτή. Είναι ένα τρικ που χρησιμοποιούν οι έμποροι για παράδειγμα… Όταν κάτι κάνει 100 και θέλουν να το πουλήσουν 150, σου λένε ότι κάνει 200, οπότε νιώθεις ότι με τα 150 έχεις κάνει μια καλή αγορά.

  • ΥΠΕΡΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Είναι μία μέθοδος που χρησιμοποιείται κυρίως στο διαδίκτυο. Όταν μία πραγματική πληροφορία διαρρέει ανεξέλεγκτα, το καθεστώς, μη μπορώντας να την εξαφανίσει, δημιουργεί δεκάδες ακόμα εκδοχές διαφορετικές για το ίδιο θέμα που αφορά η πληροφορία, ώστε ακόμα κι αν κάποιος ερευνήσει για να βρει την αλήθεια, δεν μπορεί να ξέρει ποια από όλες τις εκδοχές είναι η σωστή.

  • ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ

Όταν υπάρχουν τεκμήρια για μια ενοχή του καθεστώτος, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν εμφανώς ψεύτικα τεκμήρια και να τα δημοσιοποιήσουν, ώστε μετά, ακόμη και τα πραγματικά να φαντάζουν στα μάτια του κόσμου, σαν ψεύτικα κι αυτά. Κλασικό παράδειγμα οι καταφανέστατα ψεύτικες φωτογραφίες των αεροψεκασμών που έχει γεμίσει το διαδίκτυο, ώστε οι αληθινές να μην έχουν καμία επίδραση τελικά.

  • ΟΙ ΨΕΥΔΕΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πλέον τα τελευταία χρόνια έχουμε περάσει σε μία διαφορετική φάση στην “ενημέρωση”, όπου λόγω της χρήσης του διαδικτύου, οι ειδήσεις δεν παράγονται μόνο από τα ΜΜΕ, αλλά από οποιονδήποτε πολίτη, κάτι που ήδη έχει θέσει σε κίνδυνο πολλές φορές τους παγκόσμιους σχεδιασμούς. Έτσι, έχει εφευρεθεί μία ακόμα τακτική που λέγεται “fake news” ή αλλιώς “ψευδείς ειδήσεις“. Με αυτόν το τρόπο επιβάλλεται σε ανεξάρτητα μικρά ΜΜΕ η απαγόρευση να προβάλουν καθαρή επικαιρότητα και κριτική πάνω σε αυτή, με το πρόσχημα ότι οι ειδήσεις ειναι “ψευδείς”. Μάλιστα έχουν δημιουργηθεί ομάδες επαγγελματιών με θεσμική δύναμη που μπορούν να ελέγχουν, να αποφασίζουν και να κατεβάζουν αναρτήσεις ή ακόμη και σελίδες που αυτοί επιλέγουν, δίνοντας συνήθως κάποια εξήγηση, χωρίς βεβαίως να υπάρχει δυνατότητα να δεχθούν αυτοί οι ίδιοι κριτική από κάπου.

Φυσικά η λίστα των τεχνικών τους δεν σταματά εδώ. Πλέον ένα κέντρο παράγει τις “ειδήσεις” οι οποίες διοχετεύονται παντού, σε ένα ολοκληρωμένο δίκτυο στο οποίο απαγορεύεται να εισβάλλει οτιδήποτε άλλο, μη ελεγχόμενο…

Οι εποχές είναι πολύ κρίσιμες. Η μόνη δυνατότητα που έχει μείνει στον ελεύθερο άνθρωπο, είναι η δύναμη της ένωσης του με τους υπόλοιπους συνανθρώπους του, η οποία σε συνδυασμό με μία ΓΝΩΣΗ της Ιστορίας και της Νομικής, είναι αρκετή να του δώσει τη ζωή του πίσω.

Ίσως τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία …

ΝΙΚΟΣ ΣΑΛΩΝΙΤΗΣ