Το τελευταίο διάστημα ακούμε διαρκώς συζητήσεις για το αν τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν δικαίωμα στον γάμο και την τεκνοθεσία, με αφορμή βέβαια το νέο νομοσχέδιο. 

Όλο το βάρος των συζητήσεων επικεντρώνεται στην έννοια του δικαιώματος. Από πού όμως αναζητείται η αναγνώριση τού δικαιώματος; Από την Πολιτεία. Άρα έχουμε τρεις παραμέτρους να εξετάσουμε: Το δίκαιο, από το οποίο προκύπτει το δικαίωμα, το ίδιο το δικαίωμα και την Πολιτεία.

  • Δίκαιο της ύπαρξης (φυσικό δίκαιο): Το “είναι” υπό την Αρχή της φυσικής Δημιουργίας. Το ίδιον χαρακτηριστικό με τις ιδιότητες και ιδιαιτερότητες του κάθε όντος, (εν προκειμένω για τον άνθρωπο), αλλά και τις προϋποθέσεις για την διαβιωση και συνέχειά του (άσυλο, τροφή, νερό, οξυγόνο, αναπαραγωγή, κλπ).
  • Δικαίωμα: Η δυνατότητα εκ των ιδιοτήτων του (ένστικτο, συναίσθημα, λογική) να πράττει και να ενεργεί για την επίτευξη των στόχων και των σκοπών του, πάντα με την ελεύθερη θέλησή του.
  • Η Πολιτεία ως χρόνος και χώρος, στον οποίο άνθρωπος δημιουργεί και απολαμβάνει τα αποτελέσματα της δημιουργίας του. 

Σκοπός της Πολιτείας να εξασφαλίσει και να διασφαλίσει τα αποτελέσματα αυτά, αλλά και να βοηθήσει σε κάθε επίπεδο το μέλος της σε κάθε προσπάθειά του, αρκεί να ζητήσει την βοήθειά της. Όμως όταν το μέλος της Πολιτείας δεν ασκεί το δικαίωμά του, το να ζητεί από την Πολιτεία να του δοθεί δικαίωμα άλλου μέλους (πχ παρένθετη μητέρα με συνέπεια να διακοπεί σε αυτή την μητέρα η συνέχεια της ιερής ιδιότητας τής μητρότητας, αλλά και της προσπάθειας τού ίδιου του παιδιού, τής αναζήτησής του μέσα στο φυσικό του περιβάλλον τής έλευσής του και του προορισμού του), τότε είναι άδικο, αλαζονικό και παράλογο.

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΣ