Σύμφωνα με αποκαλύψεις της ομάδας ερευνητών του Cybernews, διέρρευσαν 16 δισεκατομμύρια συνδυασμοί usernames και passwords, καθιστώντας εκατομμύρια πολίτες ανά τον κόσμο εκτεθειμένους σε πρωτοφανείς κινδύνους.

Η διαρροή αυτή αποτελείται από 30 γιγαντιαία αρχεία, με το καθένα να περιέχει εκατοντάδες εκατομμύρια έως και δισεκατομμύρια εγγραφές. Πρόκειται για το μεγαλύτερο περιστατικό παραβίασης δεδομένων που έχει καταγραφεί ποτέ, πλήττοντας λογαριασμούς σε κοινωνικά δίκτυα, VPN, αλλά και σε πλατφόρμες κολοσσών όπως Apple, Google, Telegram, καθώς και σε κρατικές δομές.

Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: άμεση αλλαγή κωδικών και ενεργοποίηση διπλής πιστοποίησης αποτελούν τα ελάχιστα μέτρα άμυνας απέναντι σε ένα ψηφιακό χάος που δεν γνωρίζει σύνορα.

Το ρητό στον χώρο της κυβερνοασφάλειας λέει: «ό,τι κλειδώνει, ξεκλειδώνει». Αν ο εισβολέας διαθέτει χρόνο και μένει ατιμώρητος, τότε η παραβίαση είναι απλά θέμα… διαδικασίας.

Η ανθρωπότητα έχει μεταφερθεί σχεδόν ολοκληρωτικά σε ένα ψηφιακό περιβάλλον. Οι επικοινωνίες, οι συναλλαγές, οι φωτογραφίες, τα ιατρικά δεδομένα, ακόμα και οι σχέσεις μας με τις δημόσιες υπηρεσίες περνούν μέσα από κινητά, υπολογιστές και servers. Το ερώτημα είναι: ποιος προστατεύει πραγματικά αυτά τα δεδομένα;

Στην πράξη, ζούμε μέσα σε μία ψηφιακή ζούγκλα, όπου πολυεθνικές και κυβερνήσεις λειτουργούν με μοναδικό στόχο τον έλεγχο και την εμπορική εκμετάλλευση των προσωπικών μας στοιχείων. Οι όροι χρήσης που «αποδεχόμαστε τυφλά» είναι απλά το νομικό άλλοθι που τους επιτρέπει να μας παρακολουθούν.

Ακόμα και τα κράτη, αντί να προστατεύσουν τον πολίτη, επιδιώκουν όλο και μεγαλύτερη πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα. Έτσι, η ιδιωτικότητα εξαφανίζεται και το άτομο μετατρέπεται σε αντικείμενο επιτήρησης.

Το σκάνδαλο των 16 δισεκατομμυρίων κωδικών είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Από πίσω κρύβεται ένα ολόκληρο σύστημα που γνωρίζει τα πάντα για εμάς, αλλά δεν κάνει το παραμικρό για να μας προστατέψει. Γιατί; Επειδή η προστασία του πολίτη δεν είναι προτεραιότητα. Η προστασία των εταιρειών, όμως, είναι. Αν οι κολοσσοί έπρεπε να αποζημιώσουν κάθε θύμα παραβίασης, θα φρόντιζαν με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα την ασφάλεια των δεδομένων.

Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτική. Υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό, αλλά απουσιάζουν οι υποδομές και κυρίως η πολιτική βούληση. Ο πολίτης αφήνεται σκόπιμα απροστάτευτος, αδύναμος και φοβισμένος, ώστε να είναι ευκολότερα διαχειρίσιμος.

Η λύση μπορεί να έρθει μόνο από ένα πολιτικό μοντέλο που βάζει τον πολίτη στο κέντρο και όχι στο περιθώριο. Ένα μοντέλο που στηρίζεται σε νόμους φτιαγμένους από πολίτες για πολίτες και σε πραγματική προστασία του δημόσιου και ψηφιακού βίου.

Αλλιώς, η Ελλάδα και μαζί της ολόκληρος ο πλανήτης, θα παραμένει έρμαιο σε κυβερνοεγκληματίες, εταιρικούς κολοσσούς και πολιτικές εξουσίες που βλέπουν τον άνθρωπο σαν προϊόν προς εκμετάλλευση.

Χ.Β.