Μετά τη δημοσιοποίηση του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ και πριν ακόμα διαβιβαστεί η δικογραφία στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, ο Μάκης Βορίδης υπέβαλε την παραίτησή του, υποστηρίζοντας πως δεν έχει καμία ευθύνη για αξιόποινες πράξεις. Ο ίδιος τόνισε ότι, αφού έλαβε γνώση της δικογραφίας, δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο που να τον εμπλέκει, ωστόσο προχώρησε σε παραίτηση «για λόγους δεοντολογίας».

Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, ισχυρίζεται ότι ο φάκελος περιλαμβάνει σοβαρές ενδείξεις για ποινικά αδικήματα και δηλώνει ότι θα ζητήσει την ίδρυση προανακριτικής επιτροπής. Παρά ταύτα, το ερώτημα που προκύπτει είναι ξεκάθαρο: αν πράγματι δεν υπάρχει τίποτα επιλήψιμο, γιατί παραιτήθηκε ο Βορίδης τόσο βιαστικά πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία;

Σημαντικό είναι πως η παραίτηση αφορά μόνο το υπουργικό αξίωμα, ενώ παραμένει στη θέση του βουλευτή. Αυτό σημαίνει ότι εξακολουθεί να απολαμβάνει τα προνόμια της βουλευτικής ασυλίας, να λαμβάνει τον παχυλό μισθό του και φυσικά να μην του επιβάλλεται καμία κύρωση. Το πρόστιμο όμως που επιβλήθηκε από την Ε.Ε. για την κακοδιαχείριση στον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν θα το πληρώσουν οι υπεύθυνοι αλλά οι Έλληνες φορολογούμενοι.

Δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθούμε τέτοιο σκηνικό. Θυμίζουμε το παράδειγμα Καραμανλή με τα Τέμπη, που παραιτήθηκε προσωρινά για τα μάτια του κόσμου και λίγο μετά εμφανίστηκε ξανά ως υποψήφιος στις εκλογές, σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Αυτή η τακτική των κομματικών «ξεπλυμάτων» αποτελεί πάγια συνταγή του πολιτικού συστήματος εδώ και δεκαετίες.

Οι προανακριτικές επιτροπές, τις οποίες επικαλούνται τα κόμματα, λειτουργούν περισσότερο ως θεατρική παράσταση παρά ως θεσμοί απονομής δικαιοσύνης. Στήνονται από το ίδιο πολιτικό προσωπικό που ευθύνεται για την κατάντια της χώρας σε κάθε τομέα: οικονομία, κοινωνία, υγεία, παιδεία, βιομηχανία, φορολογία. Και όλα αυτά, φυσικά, «με το αζημίωτο».

Οι πολίτες παρακολουθούμε εδώ και χρόνια μια κακόγουστη παράσταση με τους ίδιους πρωταγωνιστές, χωρίς ποτέ να βλέπουμε πραγματική δικαιοσύνη. Η ατιμωρησία έχει γίνει κανόνας, και η έλλειψη ισότητας απέναντι στον νόμο θεωρείται πλέον δεδομένη. Όταν βλάπτεται η χώρα, το κόστος πέφτει πάντα στις πλάτες μας, ενώ οι υπεύθυνοι μένουν στο απυρόβλητο.

Η πραγματική δημοκρατία προϋποθέτει ακέραιο νομικό σύστημα, χωρίς ασυλίες και παραθυράκια που επιτρέπουν στους ισχυρούς να διαφεύγουν. Προϋποθέτει αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου στη δημόσια διοίκηση και απόλυτη διαφάνεια στη διαχείριση κονδυλίων.

Η έννοια της επανόρθωσης είναι θεμελιώδης: αν προκάλεσες βλάβη, οφείλεις να την αποκαταστήσεις πλήρως. Οποιαδήποτε εκμετάλλευση του κράτους και των πόρων του προς ιδίον όφελος, χωρίς δυνατότητα πλήρους αποκατάστασης, είναι έγκλημα κατά του συνόλου. Όσο αυτό το απλό αξίωμα δεν εφαρμόζεται, η κοινωνία θα συνεχίσει να πληρώνει τις αμαρτίες της πολιτικής ελίτ.

Χ.Β.