Με μια ύστατη έκκληση προς το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, οι Κτηνοτροφικοί Σύλλογοι της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης ζητούν να ακουστεί η φωνή τους, καθώς βρίσκονται πλέον σε απόγνωση. Η επιστολή τους είναι γεμάτη αγωνία και θυμό, καθώς βλέπουν τον κλάδο τους να καταρρέει και τις ζωές τους να καταστρέφονται.

Όπως σημειώνεται, η χρόνια έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής βούλησης και η αναβλητικότητα όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών, οδήγησαν σε μια τρομακτική συρρίκνωση: από το 2015 έως το 2024, το ζωικό κεφάλαιο στην περιοχή μειώθηκε κατά 51%. Οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι λένε πως η μόνη αποζημίωση που έχουν δει μέχρι σήμερα αφορά τις αναγκαστικές θανατώσεις ζώων, με ένα “βελτιωμένο” ποσό-κοροϊδία, που ανέβηκε από 100 σε 220 ευρώ, όταν το πραγματικό κόστος ενός ζώου υπερβαίνει κατά πολύ αυτό το νούμερο.

Την ίδια στιγμή, δεν έχει δοθεί ούτε ένα ευρώ για τις ζωοτροφές που χάθηκαν λόγω καραντίνας, ούτε για την απώλεια εισοδήματος όσων έχασαν τα κοπάδια τους. Οι υποχρεώσεις όμως δεν περιμένουν: οι λογαριασμοί, τα χρέη και οι ρυθμίσεις παραμένουν ενεργές, χωρίς καμία πρόνοια για «πάγωμα» ή διευκόλυνση.

Η εικόνα είναι ζοφερή. Περίπου 100.000 ζώα χάθηκαν από αρρώστιες όπως η ευλογιά και ο καταρροϊκός πυρετός. Το κόστος συντήρησης κάθε ζώου φτάνει τα 45 ευρώ τον μήνα, αλλά η αποζημίωση που έλαβαν οι παραγωγοί ισοδυναμεί με 1 ευρώ τον μήνα. Με αυτά τα δεδομένα, είναι φανερό πως η πολιτεία είτε αδιαφορεί είτε αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος.

Οι παραγωγοί έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο: αδυνατούν να καλύψουν τα βασικά έξοδα, μένουν χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ κινδυνεύουν καθημερινά με κατασχέσεις. Την ίδια στιγμή, μέτρα πρόληψης και εμβολιασμοί παραμένουν στα χαρτιά, ενώ η αγορά κατακλύζεται από εισαγόμενα αμνοερίφια αμφιβόλου ποιότητας, τη στιγμή που το ελληνικό ζωικό κεφάλαιο εξαφανίζεται.

Και το ερώτημα που γεννάται είναι το εξής: ποιος επωφελείται από αυτήν την καταστροφή της ελληνικής κτηνοτροφίας; Σίγουρα όχι οι ίδιοι οι παραγωγοί.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν κάτι εξωφρενικό. Θέλουν να συνεχίσουν να παράγουν, να ζουν με αξιοπρέπεια και να συνεισφέρουν στην οικονομία της χώρας. Αντί για στήριξη όμως, βιώνουν πλήρη εγκατάλειψη. Η κτηνοτροφία, αντί να ενισχυθεί ως κλάδος με υψηλό παραγωγικό δυναμικό, αντιμετωπίζεται σαν βάρος.

Από τα Μνημόνια μέχρι σήμερα, οι επιδοτήσεις μειώθηκαν, οι φόροι αυξήθηκαν και το αφορολόγητο περιορίστηκε. Το 2021 ήρθε και η… πρωτοτυπία της φορολόγησης των ίδιων των επιδοτήσεων, που αποτέλεσε το τελειωτικό χτύπημα.

Ο ΕΛΓΑ, ένας οργανισμός που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δίχτυ προστασίας, παραμένει υποστελεχωμένος και αγκυλωμένος σε παρωχημένους κανονισμούς, παρά τις συνεχείς εξαγγελίες περί αναμόρφωσης.

Μέσα σε όλα αυτά, η ανάγκη για ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της κτηνοτροφίας γίνεται επιτακτική. Η πρόταση υπάρχει, σύμφωνα με την Ελλήνων Συνέλευσις και περιλαμβάνει την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής, με στόχο να καλύπτεται το 80% της κατανάλωσης από ελληνικά προϊόντα.

Η στροφή σε βιώσιμες πρακτικές, με φυσικές ζωοτροφές και χωρίς χημικά πρόσθετα, μπορεί να προσφέρει ένα καθαρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην ελληνική αγορά. Με επαρκή στήριξη, το εισαγόμενο κρέας θα περιοριστεί, η ελληνική κτηνοτροφία θα ξανασταθεί στα πόδια της και η χώρα θα ανακτήσει ένα σημαντικό κομμάτι της αυτάρκειας που έχει χάσει.

Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν θα συνεχίσουμε να παρατηρούμε απαθείς αυτή την καταστροφή ή αν θα απαιτήσουμε άμεσες, ουσιαστικές παρεμβάσεις, πριν η ελληνική κτηνοτροφία αποτελέσει απλώς μια σελίδα από την ιστορία μας.

Χ.Β.