Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο ψηφιακών επιθέσεων σε ανησυχητικό βαθμό. Αυτή η ραγδαία αύξηση αναδεικνύει τη σκοτεινή πλευρά της ψηφιακής μετάβασης, η οποία προχωρά δίχως επαρκή μέτρα θωράκισης.

Η εταιρεία κυβερνοασφάλειας Kaspersky, σε πρόσφατη αναφορά της, αποκάλυψε ότι οι συνολικές ψηφιακές απειλές που δέχθηκε η χώρα μας μέσα στο 2024 ξεπέρασαν τα 15,2 εκατομμύρια περιστατικά, ενώ οι επιθέσεις τύπου ransomware δεκαπλασιάστηκαν. Οι στοχευμένες επιδρομές σε τραπεζικά συστήματα και ευαίσθητα δεδομένα αυξήθηκαν 25 φορές, δείχνοντας ότι η χώρα είναι ανοχύρωτη.

Το οικονομικό κόστος αυτών των ψηφιακών παραβιάσεων αναμένεται να ξεπεράσει τα 10,5 τρισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Και όμως, παρά τα μεγέθη, η κρατική μέριμνα για την προστασία των ψηφιακών υποδομών μοιάζει απούσα.

Η μαζική στροφή στην ψηφιακή πραγματικότητα, από τις συναλλαγές μέχρι την καθημερινότητα, έχει καταστήσει τις κοινωνίες μας απολύτως εξαρτημένες από την τεχνολογία. Όμως η ασφάλεια αυτών των τεχνολογικών δομών είναι στην καλύτερη περίπτωση ελλιπής.

Και ενώ το ψηφιακό χάος εξαπλώνεται, η Ε.Ε. προωθεί την εισαγωγή ψηφιακών ταυτοτήτων με τεχνολογία RFID, χωρίς καμία εγγύηση για την ασφάλεια ή την προστασία των πολιτών.

Τα βασικά ερωτήματα αιωρούνται αναπάντητα:

  • Κρυπτογραφούνται επαρκώς τα προσωπικά δεδομένα μας;
  • Πώς προστατεύονται τα βιομετρικά μας στοιχεία;
  • Υπάρχουν ουσιαστικοί έλεγχοι πρόσβασης;
  • Ποιοι χειρίζονται τα δεδομένα και ποιος ελέγχει τη διαχείρισή τους;

Η αδυναμία ή και η αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού να θωρακίσει τις κρίσιμες υποδομές σημαίνει ότι η κλοπή ψηφιακής ταυτότητας είναι πλέον θέμα χρόνου. Κάποιος μπορεί να την χρησιμοποιήσει για απάτες, εκκαθάριση τραπεζικών λογαριασμών ή συνεχή παρακολούθηση των πολιτών.

Δεν είναι άγνωστο ότι κυβερνητικοί παράγοντες στο παρελθόν, όπως ο νυν Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, είχαν εκφράσει δημόσια την αντίθεση τους στις ψηφιακές ταυτότητες.

Τι άλλαξε τώρα; Ποιο είναι το πραγματικό σχέδιο πίσω από την πλήρη ψηφιοποίηση όλων των πολιτών, ενώ η ασφάλεια παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη;

Το κράτος έχει υποχρέωση να προνοεί και να προστατεύει, όχι να εκθέτει τον πολίτη στον κίνδυνο. Όταν η διοίκηση δεν διασφαλίζει τις υποδομές και τα δεδομένα του πληθυσμού, τότε δεν εκπληρώνει τον σκοπό της, για την ασφάλεια και την προστασία των πολιτών.

Μία τέτοια τεχνολογική μετάβαση μπορεί να είναι χρήσιμη μόνο όταν συνοδεύεται από διαφάνεια, έλεγχο, και δικλείδες ασφαλείας για τον πολίτη. Όχι όταν μετατρέπεται σε όπλο ελέγχου.

Και ας μην ξεχνάμε: δεν γνωρίζουμε καν τι πραγματικά μας περιμένει με τις νέες ψηφιακές ταυτότητες…

Χ.Β.