Ο Υπουργός Υγείας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης, αποφάσισε για άλλη μια φορά να προκαλέσει τον κοινό νου και το αίσθημα δικαίου, δίνοντας το «παρών» στην εκδήλωση για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Εκεί, σε έναν ύμνο πολιτικού παραλογισμού και προπαγάνδας, δήλωσε περήφανος για τη φιλία Ελλάδας-Ισραήλ και εξήρε το κράτος αυτό ως «τον καλύτερο μας φίλο». Δεν παρέλειψε να «συνετίσει» όσους τολμούν να εκφράζουν αντίθετη γνώμη για τις ενέργειες του Ισραήλ, καλύπτοντας τη μαζική καταστροφή στη Γάζα με ψευδείς εξισώσεις και ατυχείς παραλληλισμούς.

Κατηγόρησε, σχεδόν ωμά, ολόκληρο τον παλαιστινιακό λαό ότι πανηγύριζε για τις φρικαλεότητες της 7ης Οκτωβρίου, σβήνοντας οποιοδήποτε ίχνος διάκρισης ανάμεσα σε πολιτική ηγεσία και αμάχους. Ταυτόχρονα, κάλεσε τη Χαμάς να απελευθερώσει ομήρους για να σταματήσει ο πόλεμος, παραβλέποντας ότι αυτή η «λύση» είναι απλώς η πρόφαση ενός ισοπεδωτικού αφανισμού.

Ενώ μιλούσε για «σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη» μέσα από το παράδειγμα του Ισραήλ, την ίδια στιγμή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς 2,1 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γάζα βρίσκονται στα πρόθυρα της εξόντωσης. Αν αυτό λέγεται σεβασμός, τότε οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους.

Αυτό που αποφεύγει να αναφέρει ο κ. Γεωργιάδης, σκόπιμα ή από πλήρη άγνοια, είναι πως το Ισραήλ δημιουργήθηκε με μεθοδεύσεις και παραβιάσεις διεθνών συμφωνιών. Αντί για συνύπαρξη, επιβλήθηκε μονομερής επέκταση, βίαιη εκδίωξη πληθυσμών και συνεχής προσάρτηση παλαιστινιακής γης. Οι Παλαιστίνιοι στριμώχτηκαν στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, χωρίς ενιαία επικράτεια, χωρίς διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα, χωρίς καμία προστασία.

Το χειρότερο όλων; Ένας υπουργός της ελληνικής κυβέρνησης εμφανίζεται ως υπερασπιστής του καταπιεστή, την ώρα που παιδιά, γυναίκες και άμαχοι πεθαίνουν κατά χιλιάδες. Αντί να εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό, ο οποίος στην πλειοψηφία του σοκάρεται και αντιδρά στη βαρβαρότητα, εκπέμπει δηλώσεις που μόνο εξοργίζουν και στιγματίζουν τη χώρα διεθνώς.

Το Ισραήλ, ο λαός που υπέστη το Ολοκαύτωμα, δεν έχει καμία ηθική άδεια να εφαρμόζει σήμερα πολιτική που θυμίζει τα ίδια εγκλήματα. Η ιστορία δεν χαρίζει συγχωροχάρτια , πόσο μάλλον όταν επαναλαμβάνεται με ρόλους αντεστραμμένους. Και το επιχείρημα του “ιστορικού δεσμού με την Ιερουσαλήμ” δεν αντέχει ούτε για ρητορικό πυροτέχνημα, όταν χρησιμοποιείται ως άλλοθι για στρατιωτική επέκταση.

Η επίθεση της Χαμάς, εγκληματική και τυφλή, δεν μπορεί να αποτελεί πάτημα για τη συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου λαού. Όμως οι διεθνείς θεσμοί, ΟΗΕ και Ε.Ε., παραμένουν απλοί παρατηρητές. Ο ρόλος τους ακυρώνεται καθημερινά, καθώς αδυνατούν να επιβάλουν ειρήνη ή να τιμωρήσουν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ούτε την Παλαιστίνη δεν προστατεύουν, ούτε την Κύπρο, χώρα μέλος.

Όσο για τους εδώ κυβερνώντες, η συμπόνια τους εξαντλείται στην κάμερα. Τη θυμούνται μόνο σε προεκλογικές περιόδους. Στα Τέμπη, στο Μάτι, στη Μάνδρα, το μόνο που αποδείχτηκε είναι ότι ο πολίτης, Έλληνας ή ξένος, θεωρείται αναλώσιμος.

Οι πολιτικοί μας πρέπει να αντιληφθούν το αυτονόητο: δεν είναι ιδιώτες, ούτε εκπροσωπούν τον εαυτό τους. Όταν μιλούν δημόσια, μιλούν εξ ονόματος της Ελλάδας. Και η Ελλάδα δεν είναι ούτε κράτος-δορυφόρος ούτε κολακεύει εγκληματίες πολέμου.

Η θέση της «Ελλήνων Συνέλευσις» είναι απόλυτη: δικαιοσύνη για όλα τα έθνη, αλήθεια χωρίς εκπτώσεις, ειρήνη με βάση το Δίκαιο, όχι με βάσει τους συμμάχους.

Χ.Β.