Το ζήτημα της έλλειψης εργατικού δυναμικού έχει εξελιχθεί σε σοβαρό πρόβλημα για τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Όμως, η πραγματική αιτία δεν είναι η έλλειψη ανθρώπων, αλλά η απουσία κινήτρων και σεβασμού προς την εργασία. Οι απολαβές και οι συνθήκες που προσφέρονται σε βασικούς κλάδους όπως η εστίαση, ο τουρισμός και η αγροτική παραγωγή είναι τέτοιες που δεν προσελκύουν ούτε τους ανέργους που ήδη βρίσκονται εντός της χώρας.

Κι ενώ η ανεργία, ειδικά στους νέους και τους ανειδίκευτους, παραμένει σταθερά υψηλή, η κυβέρνηση ανακοινώνει συμφωνία για την είσοδο δεκάδων χιλιάδων εργατών από την Ινδία, με στόχο να καλυφθούν «ειδικά κενά» στην αγορά. Μέσω του προγράμματος «Ευτοπία» , μιας πρωτοβουλίας του Επιμελητηρίου, προβλέπεται η έλευση περίπου 50.000 Ινδών εργαζομένων κάθε χρόνο, για εργασία σε τουριστικές μονάδες, οικοδομές, καλλιέργειες και αλλού.

Η επίσημη αφήγηση κάνει λόγο για «διαφάνεια, εργασιακή αξιοπρέπεια και δικαιώματα». Ωστόσο, κανείς δεν απαντά στο βασικό ερώτημα: γιατί οι ίδιοι όροι δεν εξασφαλίζονται πρώτα για τους Έλληνες εργαζόμενους; Πριν εισάγουμε ξένο εργατικό δυναμικό, δεν θα έπρεπε να φροντίσουμε να κάνουμε την εργασία ελκυστική για τους ήδη υπάρχοντες ανέργους;

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη χεριών. Είναι η έλλειψη σοβαρών και δίκαιων πολιτικών. Αν η εργασία προσφέρει δίκαιη αμοιβή, ασφαλιστική κάλυψη, ρεαλιστικές απαιτήσεις και αξιοπρεπείς συνθήκες, οι θέσεις δεν θα μείνουν κενές. Οι πολίτες δεν αρνούνται την εργασία· αρνούνται την εκμετάλλευση.

Το τραγικό είναι ότι σήμερα σχεδιάζεται ένα σύστημα όπου οι ξένοι εργαζόμενοι θα προστατεύονται περισσότερο απ’ ό,τι οι Έλληνες. Η ίδια η κυβέρνηση υπόσχεται σε αλλοδαπούς αυτά που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να παρέχει στους πολίτες της: επαρκείς μισθούς, ανθρώπινες ώρες, βασική υγειονομική και ασφαλιστική φροντίδα.

Αν αυτό δεν συνιστά παραβίαση της ισότητας και της ισονομίας, τότε τι είναι; Πού πήγε η ισοπολιτεία, όταν οι Έλληνες αντιμετωπίζονται ως “δεύτερης διαλογής” εργατικό δυναμικό μέσα στην ίδια τους τη χώρα;

Το πρόγραμμα «Ευτοπία» θα μπορούσε και θα έπρεπε να λειτουργήσει ως πλαίσιο για την επανεκκίνηση της εγχώριας αγοράς εργασίας, όχι ως εργαλείο αντικατάστασης των Ελλήνων με ξένους εργάτες. Όπου υπάρχουν πραγματικά ελλείψεις, μπορούν να γίνουν συμπληρωματικές συνεργασίες. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς πρώτα να εξαντληθούν οι εσωτερικές δυνατότητες.

Μια δίκαιη κυβέρνηση δεν παρακάμπτει τον πολίτη της. Δεν προσφέρει τα απαραίτητα σε ξένους, ενώ δεν τα εξασφαλίζει για τους δικούς της ανθρώπους. Δεν λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Η χώρα χρειάζεται πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τα συμφέροντα. Οι Έλληνες χρειάζονται κυβέρνηση που να τους θεωρεί απαραίτητους, όχι εμπόδιο στην «ευρωπαϊκή ανάπτυξη».

Γι’ αυτό και η Ελλήνων Συνέλευσις δηλώνει ξεκάθαρα: η εργασία πρέπει να είναι δικαίωμα και τιμή για κάθε πολίτη. Όχι διαπραγματευτικό χαρτί. Η ανάπτυξη που δεν στηρίζεται στους ίδιους τους πολίτες, είναι ψευδεπίγραφη. Και η πολιτική που τους αγνοεί, είναι απλώς εχθρική.

Χ.Β.