Ο λύκος και πρόβατα να μη φάει, λύκος εξακολουθεί να είναι.  Δόντια έχει, κάτι άλλο θα βρει να φάει. Λαγούς, ελάφια, ζαρκάδια… Ο λύκος είναι λύκος.

Το φίδι, είτε έχει δηλητήριο είτε όχι, τρόμο σου προκαλεί, όταν βρεθεί στα πόδια σου, κάτι θα βρει να αρπάξει. Το φίδι είναι φίδι.

Ο νόμος, ό,τι και αν λέει έχει ισχύ και δύναμη και επιβάλλεται. Ο νόμος είναι νόμος.

Μερικοί νόμοι, είναι παραχωρητικοί (επιδόματα, δικαιώματα). Αυτοί είναι τα παραπλανητικά “κλάματα τού κροκόδειλου”. Οι υπόλοιποι, ελέγχουν  και αλλοιώνουν με ισχύ δηλητηρίου, ή επιβάλλονται με τα δόντια της καταστολής, εξουδετερώνοντας την αντίσταση των θυμάτων και διασκορπίζουν το άδικο που περιέχουν.

Όλα έχουν τη φωλιά τους,  λιγότερο ή περισσότερο προκαλυμμένη και είναι επικίνδυνο να πλησιάσεις. Εκεί επωάζουν ή γεννούν και αναπαράγουν τη συνέχειά τους.

Οι νόμοι έχουν το δικό τους παρασκευαστηριο. Κτίριο φανερό, επιβλητικό και φυλασσόμενο διακριτά και φανερά. Οι παρασκευαστές, κρυφοί και φανεροί, χωρισμένοι σε εχθρικες πολεμικές παρατάξεις, δημιουργούν και ψηφίζουν τους νόμους με ένα απίστευτο σύνδρομο κανιβαλισμού και αλληλεγγύης ταυτόχρονα. Είναι ο τρόπος αναπαραγωγής της συνέχειάς τους.

Και οι πολίτες παραμένουν ανίσχυροι, αναλύοντας και διηγούμενοι συνεχώς το “κλάμα του κροκόδειλου”.

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΣ