Την πτώση τμήματος της γνωστής τοιχογραφίας με τα δελφίνια στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού απέδωσε η Υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, στους έντονους ανέμους και τις καιρικές συνθήκες. Ωστόσο, η εκδοχή αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις μαρτυρίες αρχαιολόγων, ξεναγών και ανθρώπων του τουρισμού, οι οποίοι καταγγέλλουν την πλήρη έλλειψη συντήρησης του χώρου, φέρνοντας στο προσκήνιο σοβαρές ευθύνες του Υπουργείου.

Οι γνώστες της αρχιτεκτονικής διάταξης του χώρου της Κνωσού, ξέρουν καλά πως το συγκεκριμένο σημείο είναι στεγασμένο και προστατευμένο από τις καιρικές συνθήκες, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι άλλες τοιχογραφίες, όπως αυτή του Ταύρου, που παραμένει εκτεθειμένη στο βόρειο τμήμα του χώρου.

Το Υπουργείο, σε νέα του τοποθέτηση, αρκέστηκε να χαρακτηρίσει την τοιχογραφία ως «αντίγραφο του 1960», υποβαθμίζοντας τη σημασία της φθοράς. Όμως τα στοιχεία είναι αμείλικτα: οι τοιχογραφίες των Δελφινιών, όπως και εκείνες του Πρίγκιπα με τα Κρίνα και των Χορευτριών, τοποθετήθηκαν στις δεκαετίες του ’20 και του ’30 από τους Gillieron (πατέρα και γιο), συνεργάτες του Σερ Άρθουρ Έβανς, όπως καταγράφεται και στο επιστημονικό έργο «Κνωσός 2000–2008» του αρχαιολόγου Στυλιανού Αλεξίου. Δεν πρόκειται, επομένως, για πρόσφατα αντίγραφα χωρίς αξία, αλλά για ιστορικά τεκμήρια με τεράστια σημασία.

Είναι σαφές πως η φθορά δεν οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά στην παρατεταμένη αδιαφορία για τη συντήρηση. Η κατάρρευση αυτή αποτελεί απλώς το πιο πρόσφατο περιστατικό σε μια μακρά αλυσίδα εγκατάλειψης που διαπερνά κρίσιμους τομείς του δημοσίου: από αρχαιολογικούς χώρους, μέχρι τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις σιδηροδρομικές γραμμές και τις δασικές υπηρεσίες. Όλοι αυτοί οι πυλώνες που θα έπρεπε να αποτελούν θεμέλιο μιας σύγχρονης, ευνομούμενης πολιτείας, παρουσιάζουν σημάδια παρακμής και αμέλειας.

Η πολιτιστική μας κληρονομιά, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς μας και παγκόσμιο σημείο αναφοράς, απαιτεί διαρκή φροντίδα και επαγρύπνηση. Δεν μπορεί να αφήνεται στη μοίρα της, ούτε να χρησιμοποιείται επικοινωνιακά όταν συμφέρει. Η πολιτεία έχει χρέος ιερό να προστατεύει αυτά τα μνημεία, όχι μόνο γιατί ανήκουν στο παρελθόν μας, αλλά και γιατί αποτελούν πολύτιμο κομμάτι του μέλλοντός μας.

Μια σοβαρή και υπεύθυνη πολιτεία οφείλει να θωρακίζει τους πολίτες και την κληρονομιά της. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τον ελληνικό πολιτισμό, η διαφύλαξη των αρχαιοτήτων πρέπει να γίνεται από ειδικούς επιστήμονες, με άμεση κινητοποίηση όταν εντοπίζονται προβλήματα, και με διαδικασίες λογοδοσίας ,ακόμη και με την παρουσία εισαγγελικών αρχών, όταν απαιτείται.

Η πολιτεία που θα λειτουργεί με ευθύνη, αξιοκρατία και αλήθεια, είναι και το ζητούμενο. Είναι η πολιτεία που αξίζει στους Έλληνες. Και ακριβώς μια τέτοια πολιτεία είναι που έχει θέσει ως στόχο η Ελλήνων Συνέλευσις, μια δημοκρατική οντότητα που προτάσσει τις αξίες, τις αρχές και την πολιτειακή οργάνωση προς όφελος όλων των πολιτών, με σεβασμό στην ιστορική μας μνήμη και το μέλλον του έθνους.

Χ.Β