Είναι δυνατόν να υπάρξει φωνή έξω από την «εγκεκριμένη» κυβερνητική αφήγηση; Ένα σχόλιο, μια διαφωνία, μια πράξη αντίστασης, ακόμη κι αν προέρχεται από έναν πολίτη ή συνδικαλιστή, φαίνεται πως ισοδυναμεί πλέον με παράβαση, ενοχή και διωγμό. Και όλα αυτά, υπό το πέπλο μιας δημοκρατίας που συνεχώς ευαγγελίζεται «αρχές», τις οποίες όμως εφαρμόζει επιλεκτικά και κατά το δοκούν.

Τρανό παράδειγμα αυτού του ιδιότυπου πολιτικού αυταρχισμού είναι η στοχευμένη δίωξη του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Στρατού (ΠΟΕΣ), Δημήτρη Μεθενίτη. Με «άνωθεν» εντολή του υπουργού Νίκου Δένδια και κατ’ εφαρμογή της κυβερνητικής κατεύθυνσης, ασκήθηκε εις βάρος του πειθαρχικός έλεγχος επειδή… τόλμησε να ζητήσει από τους στρατιωτικούς να σταθούν στο πλευρό των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών.

Μέσα από το TikTok και τον δημόσιο λόγο του, ο πρόεδρος της ΠΟΕΣ κάλεσε τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να πάρουν κανονικά άδεια και να συμμετάσχουν ειρηνικά στις μαζικές διαμαρτυρίες. Παράλληλα, επεσήμανε τις «θαμμένες» υποθέσεις θανάτων εντός του στρατεύματος, για τις οποίες η Δικαιοσύνη είτε καθυστερεί, είτε δεν κινείται καθόλου. Υπενθύμισε πως και οι στρατιωτικοί είναι πολίτες, άνθρωποι με οικογένειες, με δικαίωμα στη διαμαρτυρία όταν το αίσθημα αδικίας γίνεται αβάσταχτο.

Αυτό το δικαίωμα, όμως, φαίνεται πως δεν συγχωρείται. Εντός ολίγων ημερών, ξεκίνησε μια επιχείρηση καταστολής του συνδικαλιστή, με προσχηματικές διαδικασίες και ασαφείς κατηγορίες, χωρίς νομικό έρεισμα. Με τον φερετζέ της «πειθαρχίας», επιδιώκεται η φίμωση κάθε φωνής που ξεβολεύει το αφήγημα και αμφισβητεί την απραξία του κατεστημένου.

Η ΠΟΕΣ, εύλογα, καταγγέλλει αυτή τη μεθόδευση ως καθαρά πολιτική στοχοποίηση. Πρόκειται για ένα σαφές μήνυμα προς κάθε στέλεχος: «Μη μιλάς – μη διεκδικείς – μη νοιάζεσαι». Η συμπαράσταση στα θύματα των Τεμπών μετατράπηκε ξαφνικά σε πειθαρχικό παράπτωμα. Και όλοι απορούμε: πώς φτάσαμε στο σημείο η έκφραση αλληλεγγύης και διεκδίκησης να διώκεται σαν έγκλημα;

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΣ αναδεικνύει ακόμη και άλλες σκοτεινές πτυχές: την πρόθεση για ιδιωτικοποίηση στρατιωτικών νοσοκομείων, την παραμονή προσώπων με καταδικαστικές αποφάσεις σε θέσεις-κλειδιά, τις άδικες ρυθμίσεις υπαξιωματικών, ακόμη και την μετατροπή στρατοπέδων σε χώρους φιλοξενίας μεταναστών, όλα όσα κάποιοι προσπαθούν να κρατήσουν μακριά από τη δημόσια θέα.

Όμως κάθε φωνή που φωτίζει το σκοτάδι, στοχοποιείται. Το σύστημα δείχνει ξεκάθαρα την αδυναμία του να ανεχτεί την ελεύθερη έκφραση. Όσο η καταστολή και ο φόβος γίνονται η «κανονικότητα», τόσο η δημοκρατία απογυμνώνεται από το νόημά της και μένει μια κούφια λέξη, ένα θέατρο σκιών.

Η ουσία του προβλήματος είναι βαθιά πολιτική. Όταν η κοινωνική και πολιτική ελευθερία ποινικοποιούνται, όταν η συμμετοχή, η κριτική και η εναντίωση εκλαμβάνονται ως απειλές, τότε δεν μιλάμε για δημοκρατία. Τότε μιλάμε για ένα καθεστώς που φοβάται τη σκέψη και τρομοκρατεί τη φωνή.

Μόνη απάντηση σε αυτόν τον εκτροχιασμό είναι οι ενεργοί πολίτες. Αυτοί που δεν υπακούν παθητικά, αλλά στέκονται απέναντι στην αυθαιρεσία. Γιατί χωρίς τη δική τους αντίσταση, το αυτονόητο, η Δικαιοσύνη, η Ισότητα, η Αλήθεια, θα χαθούν οριστικά από το λεξιλόγιό μας. Και τότε, θα μας μείνει μόνο η σιωπή του καναπέ.

Χ.Β.