Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι γιατροί και οι εργαζόμενοι του Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου, καθώς το αναισθησιολογικό τμήμα βρίσκεται πλέον σε οριακή κατάσταση. Με μόλις τέσσερις αναισθησιολόγους να επωμίζονται αδιάκοπες εφημερίες, η σωματική και ψυχική αντοχή έχει εξαντληθεί, ενώ τα τακτικά χειρουργεία συνεχώς ακυρώνονται. Η προσωρινή μετακίνηση γιατρών από το ΚΑΤ και το ΠΑΓΝΗ παρουσιάζεται ως «λύση», όμως στην πραγματικότητα αποτελεί ένα πρόσκαιρο μπάλωμα, που όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα στη ρίζα του, αλλά μεταφέρει μέρος της κρίσης σε άλλα νοσοκομεία.

Οι εικόνες που περιγράφονται είναι δραματικές: η ασφάλεια προσωπικού και ασθενών τίθεται σε κίνδυνο, οι εργαζόμενοι προειδοποιούν ότι «τα νοσοκομεία δεν θα γίνουν Τέμπη» και βρίσκονται στο όριο της αγανάκτησης. Ήδη ξεκίνησαν στάσεις εργασίας και δημόσιες κινητοποιήσεις, απαιτώντας ουσιαστικές λύσεις εδώ και τώρα.

Η πραγματικότητα αυτή δεν περιορίζεται στο Ηράκλειο. Από την Κρήτη έως τη Θεσσαλονίκη, το πρόβλημα της έλλειψης αναισθησιολόγων και γενικότερα ιατρικού προσωπικού, λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του ΕΣΥ.

Τα χειρουργικά προγράμματα καταρρέουν, οι γιατροί καταπονούνται πέρα από κάθε όριο και η υγεία των ασθενών απειλείται ευθέως. Δεν μιλάμε πλέον για «δυσλειτουργίες», αλλά για μια γενικευμένη υγειονομική κρίση, η οποία μάλιστα εκδηλώνεται σε περίοδο «ηρεμίας», χωρίς εξαιρετικά γεγονότα όπως η πανδημία. Τι θα συμβεί, αν κληθούμε να αντιμετωπίσουμε μια νέα υγειονομική απειλή αντίστοιχη με εκείνη του 2020;

Οι προσωρινές μετακινήσεις γιατρών από νοσοκομείο σε νοσοκομείο είναι σαν να ρίχνεις έναν κουβά νερό σε φωτιά που έχει ξεφύγει. Το κόστος της αδράνειας είναι βαρύ: χειρουργεία που ακυρώνονται, ασθενείς που περιμένουν σε αγωνία και ζωές που χάνονται χωρίς λόγο.

Η Πολιτεία και το Υπουργείο Υγείας έχουν την αποκλειστική ευθύνη για τη λειτουργία μηχανισμών που θα εντοπίζουν και θα αποτρέπουν τέτοιες κρίσεις. Όμως, η κρατική απουσία είναι εμφανής: όχι μόνο δεν προλαμβάνει, αλλά με την αδιαφορία της συναινεί στην αποσύνθεση του ΕΣΥ. Το βάρος πέφτει τελικά στις πλάτες πολιτών και υγειονομικών.

Η υγεία δεν είναι «υπηρεσία πολυτελείας». Είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα κάθε πολίτη και βασική υποχρέωση της Πολιτείας.

Όπως έχει διατυπωθεί και στις προγραμματικές θέσεις της Ελλήνων Συνέλευσις, απαιτείται ριζική και συστηματική επένδυση για την πλήρη κάλυψη των αναγκών υγείας.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα σε νοσοκομεία με σύγχρονο εξοπλισμό, πλήρη στελέχωση, με σεβασμό και παροχή υψηλού επιπέδου φροντίδας, χωρίς εκπτώσεις και διακρίσεις. Σήμερα όμως, η εικόνα είναι αντίθετη: γιατροί εξουθενωμένοι, χειρουργεία αναβληθέντα και ασθενείς σε αναμονή για επεμβάσεις που αφορούν άμεσα τη ζωή τους.

Η ανάγκη για μια νέα πολιτική κατεύθυνση και ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης είναι αδιαπραγμάτευτη. Χρειάζεται μια προσέγγιση που θα αντιμετωπίζει τον πολίτη ως κυρίαρχο και σεβαστό μέλος της κοινωνίας, όχι ως αριθμό σε λίστα αναμονής. Ο πολίτης δεν δέχεται πια «μπαλώματα»· απαιτεί ουσιαστικές αλλαγές. Και αυτές οι αλλαγές δεν αποτελούν απλώς επιθυμία είναι καταγεγραμμένες και δεσμευτικές προτάσεις της Ελλήνων Συνέλευσις, που θέτουν την υγεία του πολίτη ως ύψιστη προτεραιότητα και συνταγματικό καθήκον της Πολιτείας.

Χ.Β.