Το Ελαιόλαδο δεν είναι θέμα προς επίλυση από την κυβέρνηση προς όφελος των εμπλεκομένων με την παραγωγή / τυποποίηση / διάθεση η εξαγωγή, αλλά είναι  ένα μεγάλο θέμα που αφορά όλους μας, είναι είδος που καταναλώνουμε όλοι μας και είναι ένα από τα βασικά προϊόντα της δικής μας γης, της γης των προγόνων μας

Όταν η Ελλάς διαθέτει το 97% του εδάφους της δυνητικά αξιοποιήσιμο για γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή και σήμερα αποδίδει μόνο το 4% του ΑΕΠ, αντιλαμβάνεται κανείς την σοβαρότητα του θέματος και κατά πόσον θα έπρεπε να απασχολεί όλους μας.

Η Ελλάς τόσον χάριν του υπεδάφους της και της γεωμορφολογίας της, όσο και της ηλιοφάνειας και σε συνδυασμό με πάνω από 40 είδη ελιάς και το μαγνητικό πεδίο του χώρου, παράγει υψηλής ποιότητος και διατροφικής αξίας ελαιόλαδο το οποίο απετέλεσε βασική πηγή εισοδήματος τα προηγούμενα χρόνια για τους ελαιοπαραγωγούς της χώρας μας και που με την χρήση του αναδείχτηκε η μεσογειακή διατροφή ως ανώτερη όλων.

Η διαδρομή που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις από εποχής Otto (Όθωνα) κι εντεύθεν, με την συμμετοχή ή με την ανοχή συνδικαλιστικών ή συνεταιριστικών ομάδων και προφανώς με γνώμονα το πρόσκαιρο κέρδος, απαξίωσαν την ελαιοπαραγωγή και απομάκρυναν τον αγροτικό πληθυσμό από τις εστίες τους, ερήμωσαν την ύπαιθρο και τα χωριά, κι ενώ η ελιά συνεχίζει να παράγει ελαιόκαρπο σε όλη την επικράτεια, η τιμή του ελαιολάδου είναι υπερβολικά υψηλή για ελαιοπαραγωγική χώρα, και η νοθεία θριαμβεύει ανεξέλεγκτη.

Το κράτος όχι μόνο δεν στάθηκε ικανό να εξασφαλίσει έναν βασικό πυλώνα της αγροτικής οικονομίας μας, αλλά λειτούργησε και εχθρικά προς αυτόν (φορολογία – νομοθεσία – συντάξεις αγροτών), υλοποιώντας μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς ξένων κέντρων…

Επίσης ο κατακερματισμός του γενικότερου συμφέροντος σε οικονομικά συμφέροντα ομάδων, (παραγωγοί / βιομηχανίες τυποποίησης / εξαγωγείς / λιανεμπόριο κλπ) αποδείχτηκε ότι, όχι μόνο δεν έδωσε λύσεις, αλλά αντίθετα διέσπασε την συνοχή της γραμμής παραγωγής.

Η επίλυση του προβλήματος όπως ωρίμασε κι «έφτασε» στις μέρες μας επαφίεται μόνο σε μια γενικότερη στρατηγική εκ μέρους της πολιτείας, που θα βλέπει την κοινωνία ως ένα σύνολο και να νομοθετήσει βάσει ενός γενικότερου πολεοδομικού και χωροταξικού χάρτη προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας οπου θα μπορεί να αξιοποιηθεί κάθε ρίζα ελιάς κι όχι μόνο οι μεγάλες η μεσαίες παραγωγικές εκτάσεις. Αυτό επιτυγχάνεται μονο με την παρουσία του κάθε πολίτη στα κοινά, στην ενεργό κοινωνική πολιτική του δράση προς όφελος όλων μας, για την αφθονία και της ευημερία μας. Κάθε άλλη τακτική ή φαινομενική επίλυση του προβλήματος στην οποία δεν συμμετέχει ενεργά ο κάθε πολίτης θα αποτυγχάνει και ήδη έχει επιφέρει το άδικο και την στέρηση.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΕΡΓΗΣ